اين حدّ از اطاعت و عبوديت خيلى خوب است و به تعبير ما چنين انسانى عامل به واجبات و تارك محرمات است . 2 . گاهى علاوه بر اطاعت از اوامر و نواهى مولا ، كوشش دارد كه از مخالفت‌هايى كه مورد عفو قرار مىگيرد نيز اجتناب كند ، كه البته رتبهء اين عبد در عبوديت بالاتر و مقرب‌تر نزد مولا خواهد بود . اگر مخالفت بكند خدا عفو مىنمايد ؛ ولى اين بنده در آن موارد نيز مخالفت نمىكند . شايد اين مرتبه همان عدم ترك اولى باشد . چون ناگزير تكدّرى در خاطر مولا پيدا خواهد شد ، گرچه عفو مىكند . 3 . گاهى انسان - علاوه بر اين دو اطاعت - به خاطر انس با مولا و شناخت از حالات او در اثر معاشرت با او به گونه‌اى مىشود كه نسبت به تمايلات و خواسته‌هاى مولا آگاه مىشود و آن‌ها را برآورده مىكند ، هر چند امر و نهيى از مولا صادر نشده است . براى تقريب مطلب مىگوييم : بيت مرجع تقليدى چند كارمند و خادم متعدد دارد ، همه مورد محبّت او هستند ، امّا يكى از آن‌ها نزد آقا مقرّب‌تر است . اين تقرّب در اثر آن است كه خادم ، روحيّات آقا را شناخته و از تمايلات او آگاه شده ، او مىداند كه در چه ساعتى چه چيزى مناسب حال ايشان مىباشد ، آن شىء را حاضر مىنمايد ، گرچه آقا اظهار نكرده است . ائمّه عليهم السلام نه فقط از اوامر و نواهى خداوند اطاعت مىكنند و نه فقط ترك اولى از آن‌ها سر نمىزند ؛ بلكه هر كارى را كه موجب محبّت و رضاى خداوند متعال است ؛ گرچه هيچ حكمى راجع به آن در كتاب و سنّت نباشد ، انجام مىدهند و هر چه موجب سخط و خشم او مىشود ، انجام نمىدهند . بنابراين ناگزير اينان از ديگر بندگان عزيزتر و مقرّب‌تر خواهند بود .